ارزيابي معادله هاي تجربي برآورد تبخير و تعرق پتانسيل براي اقليم هاي خشك و نيمه خشك مطالعه موردي: دشت كاشمر

برآورد درست تبخير و تعرق مرجع براي برنامه ريزي نياز آبي گياهان در بوم سامانه هاي طبيعي و كشاورزي و انتخاب يك روش مناسب از اهميت فراواني برخوردار است. بنابراين هدف اين پژوهش انتخاب روشي مناسب براي برآورد تبخير و تعرق مرجع در اقليم خشك و نيمه خشك دشت كاشمر بود. براي اين منظور از معادله فائو پنمن- مونتيث به عنوان روش معيار استفاده و سپس توان برآورد 18 روش تجربي نسبت به آن بررسي شد. يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه در ميان روش هاي تجربي استفاده شده، روش هارگريوز- ساماني، با هم بستگي (91/0 = r) و هم خواني بالا با داده هاي برآوردي معادله فائو پنمن- مونتيث، به عنوان روش تجربي مناسب شناخته شد. بعد از مدل هارگريوز- ساماني به ترتيب مدل هاي واليانتزاس 2، واليانتزاس 1، Rn Based، رماننكو اصلاح شده، ترانجكويچ و ايرماك عملكرد مناسبي در پيش بيني تبخير و تعرق مرجع داشتند. در بين مدل هاي استفاده شده مدل اسچندل ضعيف ترين عملكرد را در پيش بيني تبخير و تعرق مرجع داشت.