مديريت ريسك در ساخت ايستگاههاي متروي تهران

مديريت ريسك عبارت از فرايند مستندسازي تصميمات نهايي اتخاذ شده و شناسايي و به كار گيري معيارهايي است كه مي​ توان از آن ​ها جهت رساندن ريسك تا سطحي قابل قبول استفاده كرد. از آنجايي كه ساخت تونل و ايستگاه­ هاي مترو در محيط شهري تهران، به دليل بافت فرسوده بخشي از مناطق، با خطر آسيـب رساني به جمعيـت ساكن، تأسيسات فرسوده و تهديدهاي ناشـناخته درون زميني همراه مي ­باشد، لذا جهت حفظ امنيت ساكنين اين مناطق، پرسنل و كارگران پروژه و همچنين عدم آسيب ­رساني به تأسيسات مجاور و البته از بين ­نرفتن بخشي از دارايي كشور، مي بايست اين ريسك ­ها به خوبي شناسايي شده و تمهيدات لازم براي كنترل آن­ ها  به كار گرفته شود. به همين منظور و در اين تحقيق در ابتدا تعاريفي مقدماتي از ريسك، انواع ريسك و مديريت ريسك آورده شده است. در ادامه نيز با بهره ­گيري از روش طوفان مغزي، ريسك ­هاي محتمل بر پروژه­ هاي ساخت ايستگاه مترو شناسايي شده و با استفاده از ماتريس ­هاي احتمال تأثير، اين ريسك­ ها رتبه ­بندي شده­ اند. در پايان نيز براي مقابله با اين ريسك ​ها راهكارهاي مناسب ارائه شده است. طبق نتايج به دست آمده، تورم، مشكلات مالي كارفرمايان و تحريم از مهمترين ريسك​ هاي اين پروژه​ ها مي ​باشد.