نقدشوندگي سهام و ريسك ورشكستگي شركت ها

هدف: بر اساس ادبيات موجود، نقدشوندگي سهام مي¬تواند از طريق دو كانال كارايي اطلاعاتي قيمت¬هاي سهام و حاكميت شركتي، ريسك ورشكستگي شركت¬ها را كاهش يا افزايش دهد. لذا در پژوهش حاضر، تأثير نقدشوندگي سهام بر ريسك ورشكستگي شركت¬هاي ايراني مورد بررسي قرار گرفت. روش¬شناسي: اين بررسي در نمونه¬اي از 135 شركت پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، طي دوره هشت ساله 1387 الي 1394، انجام شد. براي آزمون فرضيه ها از دو معيار مختلف عدم نقدشوندگي آميهود و بازده صفر و روش رگرسيون¬هاي تركيبي (پنل) استفاده شد. يافته¬¬ها: نتايج حاصل نشان داد هر دو معيار آميهود و بازده صفر به عنوان شاخص نقدشوندگي سهام، تاثير معناداري بر ريسك ورشكستگي شركت¬ها ندارند و نقدشوندگي سهام نمي¬تواند به عنوان عاملي پيش¬بيني¬كننده در مدل¬هاي محاسبه احتمال ورشكستگي وارد شود. همچنين يافته¬ها حاكي از آن است كه نتيجه حاصل (عدم تأثير نقدشوندگي سهام بر ريسك ورشكستگي) در شركت¬هاي با حاكميت شركتي قوي و ضعيف، متفاوت نيست. دانش¬افزايي: در اين پژوهش براي اولين بار در كشور به بررسي رابطه نقدشوندگي سهام با ريسك ورشكستگي پرداخته شده است.