اثربخشي بازي درماني بر رشد اجتماعي كودكان مبتلا به اتيسم

مقدمه و هدف: اختلال اتيسم ناتواني مادام العمر است كه با مشكلات چشمگير در تعامل اجتماعي و ارتباطات اجتماعي، و علايق و رفتارهاي محدود و تكراري و است. پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير بازي درماني بر رشد اجتماعي كودكان مبتلا به اتيسم صورت گرفت. مواد و روشها: طرح اين پژوهش آزمايشي و نمونه آماري شامل 16 نفر(10 پسر و 6 دختر) از كودكان مبتلا به اتيسم بودند كه از بين كودكان ثبت نام شده در مركز آموزش كودكان استثنايي شهر يزد به صورت در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي به دو گروه آزمايش و كنترل(هر گروه 8 نفر) گمارده شدند. ابزار جمع آوري داد ه ها پرسش نامه رشد اجتماعي وايلند بود كه در دو نوبت (پيش آزمون و پس آزمون) توسط مادران پر شد.داده ها توسط پژوهشگر نمره گذاري و با آزمون آماري تحليل كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: نتايج حاكي از اثر بخشي بازي درماني بر رشد اجتماعي كودكان مبتلا به اتيسم بود. بحث: بر اين اساس مي توان بيان داشت كه دست كم در يكي از متغيرهاي وابسته رشد اجتماعي و خرده مقياس هاي آن شامل خودياري عمومي، خودياري در پوشيدن، خودياري در خوردن، ارتباط، مشغوليات،اجتماعي بودن ، خود رهبري و جنب و جوش در پس آزمون بين دو گروه اختلاف معني داري وجود دارد. ضريب اندازه اثر نشان مي دهد كه 63 درصد تفاوت دو گروه مربوط به مداخله آزمايش است.