آموزش واژه‌هاي نقشي به فارسي‌آموزان خارجي با بهره‌گيري از پيكرۀ زباني

Teaching Function Words to Non-Native Persian Language Learners Using a Pedagogical Corpus

در بحث آموزش از دو نوع پيكره مي‌توان نام برد؛ يكي پيكره‌هاي زبان‌آموز كه از دست‌نوشته‌هاي زبان‌آموزان و با هدف تحليل خطا جمع‌آوري مي‌شوند و ديگري پيكرة آموزشي زبان. پيكرة آموزشي زبان از جملات طبيعي زبان جمع‌آوري مي‌شود كه در هنگام آموزش زبان، دادة طبيعي را در اختيار زبان‌آموز و مجموعة مدرسان زبان قرار مي‌دهد. در اين پژوهش با استفاده از پيكرة همشهري تلاش مي‌كنيم تا به دو پرسش پاسخ دهيم. اول اينكه پيكرة آموزشي زبان براي آموزش واژه بايد داراي چه ويژگي‌هايي باشد و دوم آنكه چگونه مي‌توان در آموزش واژه‌هاي نقشي از پيكره‌هاي زباني استفاده كرد. فرضيه اين پژوهش بر اين است كه پيكره‌اي چون پيكرة همشهري براي آموزش سطوح ابتدايي زبان‌آموزي مناسب نيست اما هر پيكرة زباني مي‌تواند براي آموزش واژه‌هاي نقشي مناسب باشد. براي بررسي فرضيه‌هاي پژوهش ابتدا خوشه‌هاي دو، سه و چهار واژه‌اي در پيكرة همشهري مورد جستجو قرار گرفتند كه بررسي آنها نشان داد كه اين پيكره در سطح واژه‌هاي محتوايي نمي‌تواند براي آموزش زبان مناسب باشد. سپس در فهرست واژه‌هاي پيكرة همشهري واژ‌ه‌هاي نقشي استخراج و از ميان آنها پنج حرف اضافۀ فراوانتر انتخاب شدند. سپس خوشه‌هاي دو واژه‌اي حاوي حروف اضافه در پيكرة مورد نظر جستجو شدند و براي آموزش آنها پيشنهاداتي ارائه شد.