نقش آموزش و پرورش و معلم در كنترل يا كاهش آسيب هاي اجتماعي دانش آموزان

نهاد آموزش و پرورش در كنار چهار نهاد ديگر (دين، خانواده، اقتصاد و سياست) ‏پنج نهاد اصلي و عمده در هر جامعه اي محسوب مي شوند. در اين ميان نهاد ‏آموزش و پرورش رسالت خطير انتقال فرهنگ، معارف و دانش‌ها و نيز ارزش‌هاي ‏ديني و اخلاقي و معنوي و نيز آموزش مهارتهاي زندگي اجتماعي را به نسل‌ هاي ‏مختلف را در يك فرايند بلند مدت بر عهده دارد. در طي اين فرايند اين نهاد ممكن ‏است با چالش‌هاي دروني و بيروني متعددي مواجه شود. يكي از اين چالش‌ها، ‏آسيب‌هاي اجتماعي است. طرح مسأله آسيب‌هاي اجتماعي و ضرورت پيشگيري از ‏آن امري اجتناب‌ناپذير، عقلاني، منطقي و آيند نگرانه است و مجموعه فرهنگيان اعم ‏از كارشناسان، معلمان، مشاوران و مربيان و… نمي‌توانند نسبت به اين موضوع ‏بي‌تفاوت باشند. لذا ضرورت فراواني وجود دارد كه به امر آسيب‌هاي اجتماعي و ‏پيشگيري از آن با نگاهي علمي، پژوهشي، دلسوزانه پرداخته شود. مطالعه آسيب هاي ‏اجتماعي اعم ازنابهنجاري ها وانحرافات اجتماعي يكي از مهمترين موضوعات مورد ‏بحث جامعه شناسي است. اگر چه مساله نابهنجاري امري نسبي است وا ز جا معه ‏اي به جا معه ديگر متفاوت است. اما آنچه كه در اين مبحث مطرح مي باشد اين ‏است كه چه عوا ملي آسيب هاي اجتماعي را كاهش يا افزايش مي دهد و به بياني ‏ديگر چگونه مي توان آسيب هاي اجتماعي را در بين دانش آموزان كنترل نمود؟ در ‏مقاله حاضر قصد داريم نقش آموزش و پرورش و معلم در كنترل يا كاهش آسيب ‏هاي اجتماعي دانش آموزان بپردازيم. و به ارائه راهكار ها و راه حل هاي مورد نياز ‏در رفع آسيب ها بپردازيم.‏