استفاده از مديريت مبتني بر شواهد در مديريت بيمارستان‌هاي دولتي ايران: يك پيماش ملي از منابع شواهد تصميم‌گيري

مقدمه: مديريت مبتني بر شواهد به‌عنوان يك مدل مديريتي در راستاي بهبود تصميمات مديريتي توسعه‌يافته است. تصميمات مديران بيمارستان‌ها، تأثير مهمي در اثربخشي خدمات ارائه‌شده دارد. هدف اين مطالعه تعيين منابع شواهد مورد استفاده در تصميم‌گيري‌هاي مديران بيمارستان بر مبناي مدل مديريت مبتني بر شواهد بود. روش پژوهش: اين مطالعه از نوع توصيفي-‌مقطعي بود كه در سال 1396 با بررسي 183 مدير بيمارستان‌هاي دولتي، در 8 قطب آموزشي وزارت بهداشت انجام شد. ابزار پژوهش، پرسش‌نامه مديريت مبتني بر شواهد با 20 گويه و 6 حيطه اصلي بود. تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي توصيفي و استنباطي به‌وسيله SPSS نسخه 21 انجام شد. يافته‌ها: 172 نفر (94%) شركت‌كنندگان مرد بودند. ميانگين سني و سابقه افراد به ترتيب 28/45 و 30/19 سال بود. كمترين نمره، مربوط به گويه‌ي «استفاده از مجلات دانشگاهي» بود (56/52%). درحالي‌كه مديران بيشترين اتكا را به «برنامه‌هاي وزارت بهداشت» (98/80%) داشتند. ميانگين استفاده از شواهد علمي-پژوهشي، اطلاعات و آمار بيمارستاني، برنامه‌هاي توسعه‌ي ملي، شواهد تجربي و حرفه‌اي، شواهد اخلاقي-‌رفتاري و شواهد مرتبط با ذينفعان به ترتيب برابر 70/59، 43/62، 30/75، 36/71، 83/71 و 00/73 درصد بود. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه مديران در تصميم‌گيري‌هاي بيمارستاني كمتر از شواهد علمي-پژوهشي استفاده مي‌كنند كه امري نگران‌كننده است و بايد مديران به ارتقاي سطح آموزش و پژوهش خويش بيشتر اهميت دهند. با استفاده از شش‌ضلعي شواهد، مديران بيمارستان مي‌توانند بهترين شواهد موجود را شناسايي و بهترين تصميمات را در يك فرآيند تصميم‌گيري مبتني بر شواهد اتخاذ نمايند.