تحليل و واكاوي وضعيت موجود امر خير در ايران

فرهنگ ايراني، به دليل گستردگي آموزه‌هاي ديني و اخلاقي، زمينه بسيار مساعدي براي تأسيس موسسه‌هاي خيريه است تا با بازتوليد سرمايه اجتماعي ، صور متفاوت و متنوعي از خدمات عام‌المنفعه را به جامعه ارائه دهند.در سال‌هاي اخير اين اقدامات در كشورمان شكل مدرن‌تري به خود گرفته است و بسياري از اين فعاليت‌ها از طريق مؤسسات و بنيادهاي خيريه صورت مي‌گيرد. ليكن به‌رغم فعاليت در اين حوزه ، كشور ما در انجام فعاليت‌هاي خيرخواهانه داوطلبانه در سطح جهان از موقعيت بالايي برخوردار نبوده و تا رسيدن به نقطه مطلوب فاصله زياد و نياز به برنامه‌ريزي صحيح و اصولي در اين حوزه دارد. ليكن ازآنجايي‌كه هرگونه برنامه‌ريزي بايستي بر اطلاعات و شناخت جامعه مبتني باشد و به دليل آن‌كه فقر اطلاعات يا حداقل نقصان اطلاعات دقيق و قابل‌اعتماد در زمينه‌هاي مختلف اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي از ويژگي‌ها و مشكلات جوامع درحال‌توسعه و از جمله جامعه ماست ، لذا شناخت آسيب‌ها و خلأهاي موجود در خيريه‌هاي كشور و ارائه راهكار در جهت رفع اين مشكلات مي‌تواند در آگاهي مردم، خاصه قشر نيكوكار و خيرخواه و قشر مستضعف و بي‌سرپرست از يك طرف و مناسبات حاكميتي از سوي ديگر مؤثر باشد. در اين مقاله سعي بر آن است تا با روش توصيفي- تحليلي به بررسي خلأها و آسيب‌هاي موجود در اين حوزه پرداخته گردد.