تبيين عوامل مؤثر بر مشاركت داوطلبانه- خيرخواهانه زنان

در ايران و جوامع اسلامي انجام كارهاي خير نه‌تنها در زمان فعلي بلكه در زمان‌هاي گذشته نيز زمينه‌ي مناسبي براي مشاركت زنان در اجتماع بوده و به آن اهتمام ويژه شده است. زنان متمول جامعة عصر صفوي نقش مهمي در سوق دادن امالك و دارايي‌هاي خود به‌سوي فعاليت‌هاي خيريه شهري از طريق اوقاف به عهده داشتند. توجه اين زنان به امور خيريه و آباداني اكثراً براي ساختن ابنيه عمومي و عام‌المنفعه و برخي در جهت تداوم آموزش و فرهنگ و كمك به تقويت علم و دانش بوده است . به‌طوري‌كه تعداد بسياري از نهاد هاي آموزشي عصر صفوي به همت زنان مرفه اين عصر داير شده بود. در عصر حاضر تشويق زنان و فراهم آوردن امكان حضور آنان در سازمان‌هاي غيردولتي آنان را به نيرويي سازنده تبديل كرده و مشاركت اجتماعي آنان در جهت توسعه را بهبود مي‌بخشد . با توجه به اين‌كه فعاليت در چنين سازمان‌هايي ، داوطلبانه و غالباً بدون نفع اقتصادي است بررسي و تبيين عواملي كه سبب مشاركت زنان به‌عنوان قشر عظيمي از جامعه، در اين نمادها و امور خير مي‌گردد ضروري به نظر مي‌رسد . اين مقاله با روش توصيفي تحليلي و ابزار كتابخانه‌اي به بررسي و تبيين اين عوامل متناسب با پتانسيل‌هاي زنان در پنج حوزه فردي ، خانوادگي ، اقتصادي ، اجتماعي و مذهبي پرداخته است .