بررسي كيفيت آب شرب دشت مشگين‌شهر با استفاده از شاخص كيفيت آب زيرزميني (GQI)

در روش شولر كيفيت آب شرب از طريق بررسي تغييرات مكاني هشت پارامتر كيفي به صورت منفرد و جداگانه مورد بررسي قرار گرفت. از آن جايي كه در اغلب موارد، بررسي تغييرات مكاني كيفيت آب از نظر شرب، نيازمند در نظر گرفتن غلظت همه پارامترهاي كيفي مي باشد، بنابراين در اين پژوهش با استفاده از شاخص كيفيت آب زيرزميني (GQI) به بررسي اثرات تلفيقي پارامترهاي كيفي بر روي قابليت شرب آب زيرزميني دشت مشگين‌شهر پرداخته شد. در اين روش پس از تهيه ي نقشه‌هاي رستري غلظت پارامترهاي شيميايي مؤثر در كيفيت آب آشاميدني (TDS، SO4، Mg، Ca،Na وCl )، با در نظر گرفتن مقادير مجاز اين پارامترها بر اساس استاندارد WHO و با برقراري ارتباط بين مقادير استاندارد WHO و پارامترهاي كيفي (X) نقشه ي رستري شاخص C(X) تهيه گرديد. در واقع نقشه ي رستري شاخص C(X) نقشه‌هاي نرمال شده هم‌مقياس مي‌باشد. در اين روش هر چه مقادير شاخص پارامترها به سمت منفي يك نزديك شود، نشان‌دهنده ي كيفيت مناسب‌تر آب از نظر پارامتر كيفي X است. بر اين اساس مشاهده مي شود در تمامي پارامترها، قابليت شرب آب آشاميدني قسمت‌هاي مياني و جنوبي دشت مشگين‌شهر نسبت به قسمت‌هاي جنوب غرب، شمال شرق و همچنين شمال دشت داراي كيفيت مناسب مي‌باشد.