بررسي رابطه سازگاري و مشاركت سازماني در يك شركت صنعتي

The Relationship between Organizational Adaptation and Partnerships among an

چكيده: زمينه و هدف : اين مطالعه رابطه سازگاري( با مولفه هاي ايجاد تغيير، مشتري مداري، يادگيري سازماني) و مشاركت سازماني ( با مولفه هاي تيم گرايي، توسعه قابليت ها، توانمند سازي) را در ميان كاركنان ستاد سازمان بهداشت و درمان صنعت نفت در ايران مورد بررسي قرار مي دهد. روش كار: اين مطالعه توصيفي و از نوع همبستگي بوده و در راستاي دستيابي به اهداف تحقيق، از پرسشنامه (دنيسون، 2007) استفاده گرديد و پس از تاييد روايي و پايايي (842/ 0α=) آن، در بين جامعه 221 نفري پژوهش كه تمامي كاركنان اين شركت صنعتي را در بر مي گيرد، توزيع شد. در اين پژوهش براي تجزيه و تحليل داده ها از روش هاي آماري مانند كلموگروف اسميرنف، ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون خطي و تحليل ماتريس همبستگي، استفاده شده است. يافته ها: يافته هاي تحقيق نشان داد كه ميزان سازگاري و مشاركت كاركنان به ترتيب برابر با 52درصد و 56 درصد بوده و ارتباط معنادار و مثبتي (01/0p ،63/0=r ) بين سازگاري و مشاركت سازماني و همچنين بين تمامي مولفه هاي آنها در سازمان مورد مطالعه مشاهده شد. نتيجه گيري : بر اساس يافته هاي مطالعه ميزان مشاركت كاركنان در تصميم گيري هاي سازماني مي تواند نقش مهمي در انطباق پذيري بيشتر و پاسخگويي مناسب به تقاضاهاي محيط و مشتري داشته باشد. با توجه به اهميت و نقش خاص كاركنان در موفقيت سازمان هاي بهداشتي ، تغيير در نگرش هاي مديريتي و افزايش سطح مشاركت كاركنان در تصميم گيري مي تواند به عنوان يك راهكار مناسب براي انطباق سازمان بهداشت و درمان صنعت نفت با تحولات محيطي مد نظر باشد