تأملي بر مفهوم كنش متقابل نمادين در باستان شناسي مطالعه موردي: شكل گيري بسته نوسنگي

زندگي اجتماعي بويژه با آغاز دوره يكجانشيني(نوسنگي)، شيوه هاي متمايز انديشيدن را ميان انسان ها پرورش داد. افراد ‏يك جامعه در برقراري ارتباط با يكديگر بر اساس كنش متقابل يا مبادله معاني رفتار مي كنند، به بيان ديگر بر اساس نيت ها و ‏قصدهاي مبادله شده شان با همديگر ارتباط برقرار كرده و اين امر را مي توان فهم كنش گران از يكديگر دانست. نظريه كنش متقابل ‏اجتماعي، بيش از آنكه موقعيت اجتماعي افراد را مورد ملاحظه قرار دهد بر علل و چگونگي رفتار آنها با يكديگر تمركز دارد. انسان ها ‏به كنش هاي يكديگر بدون واسطه پاسخ نمي دهند بلكه معاني اعمال هم را در مي يابند و آنها را تفسير مي كنند. اين فعاليت به ‏معناي نمادين سازي چيزهايي است كه با آنها سروكار دارند. بنابراين برقراري كنش متقابل اجتماعي به وجود نمادهاي مشترك يا ‏ادراك همگون از نمادهاي مشابه نيازمند است.نمادها بيانگر بنيان هاي ايدئولوژيك هستند و هر كدام به گروه اجتماعي خاص تعلق ‏دارند. شكل گيري وپيدايش بسته نوسنگي در اين عصردر مناطق مختلف و با عناصر به نسبت همگون و مشابه يكي از نمونه هاي ‏بارز كنش متقابل نمادين است. واحد اصلي تجزيه و تحليل در مطالعه كنش هاي اجتماعي، نمادها و وابستگي و پيوستگي آنها با ‏جوامع انساني هستند. در اين نوشتار كوشش شده است تا به تحليل عناصر دخيل در اين فرآيند پرداخته شود.‏