نقش گردش علمي در تقويت يادگيري درس تاريخ در مدارس

در راستاي بهبود فرايند ياد دهي ــ يادگيري، انتخاب نوع روش تدريس براي تفهيم مطالب آموزشي به ‌دانش‌آموزان، يكي از دغدغه‌هاي هميشگي معلمان بوده است. از اين جهت آموزش تاريخ به عنوان يكي از شاخه‌هاي علوم انساني همواره با چالش‌هاي زيادي روبرو است و نبودن تجربۀ مستقيم در برانگيختن علاقۀ دانش‌آموزان، كار را بسيار مشكل‌تر كرده است. بنابراين انتخاب روش تدريس مناسب، از جمله نكاتي است كه نياز به دقت فراوان دارد. با استناد به كتاب‌هاي فنون و مهارت‌هاي تدريس و با به كارگيري روش توصيفي- تحليلي، اين پژوهش ضمن به كار بستن شيوه ميداني يعني گردش علمي يا بازديدهاي گروهي از سايت‌هاي تاريخي و موزه‌‌‌ها، در صدد تبيين نقش آن در تسهيل يادگيري مباحث تاريخي است. برخي از مزاياي انتخاب اين روش، عبارتند از: جنبۀ حسي و مستقيم را در آموزش تاريخ زنده مي‌كند. حس كنجكاوي ‌دانش‌آموزان را برمي‌انگيزد و با ديدن آثار به جا مانده از گذشتگان، پرسش‌هاي بيشماري در ذهن آنان ايجاد مي‌گردد. به تمام ‌دانش‌آموزان اين امكان را مي‌دهد كه به طور يكسان از مزاياي آن برخوردار گردند. تجارب حاصل از آن مي‌تواند به كلاس‌هاي درس برده شوند تا فرصت‌هاي آموزشي بيشتري را ايجاد كند.