تحليل و تبيين فرهنگ و هنر ايراني- اسلامي و نقش آن در خلق فضاهاي فرهنگي و هنري به عنوان يك فضاي شهري تعامل گرا

فرهنگ و هنر ايراني- اسلامي داراي گنجينه عظيمي از معاني عميق عرفاني و حكمت الهي است، معماري ايران نيز در دوران اسلامي، به مثابه كارآمدترين ابزار خلق فضا توانسته آثار درخشان و ماندگاري را در معماري و شهرسازي به وجود آورد. فضا به عنوان عنصري كه تمام انسان را در بر مي گيرد و نيز به عنوان عاملي كه هر لحظه از زندگي او را تحت تاثير قرار مي دهد و فرهنگ به عنوان عنصري كه تمام حركت و رفتارهاي آدمي بر مبناي آن است از اهميت خاصي در بحث معماري و شهرسازي برخوردار است. اين پژوهش بر آن است تا با ديد تحليلي، به استخراج مفهوم و مؤلفه هاي معماري و فرهنگ و هنر ايراني- اسلامي و ارتباط بين آنها و تاثير گذاري آن ها بر فضاهاي فرهنگي و هنري به عنوان يك فضاي شهري تعامل گرا، دست يافته و پس از آن چگونگي كاربرد اين مؤلفه ها با هدف احياي هويت آن را مورد اشاره قرار دهد. براين اساس، با استفاده از روش تحقيق توصيفي- تحليلي، منابع مورد بررسي كيفي قرارگرفته و در نهايت با استفاده از روش استدلال به بيان مؤلفه هاي معماري و فرهنگ و هنر ايراني- اسلامي پرداخته شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه در راستاي احياي يك فضاي فرهنگي شهري در تعامل با جامعه توجه به مؤلفه هاي فرهنگ و هنر و معماري، ضروري بوده و با در نظرگرفتن اين مؤلفه ها مي تواند جايگاه هويتي خود را در معماري كنوني ايران باز يابد. يافته ها نيز بيان كننده ي اين امر است كه فرهنگ و هنر و معماري ايراني- اسلامي چه اركاني دارد و وقتي وارد خلق فضاهاي فرهنگي و هنري مي شوند چه تاثيري مي گذارند.