بازتاب عناصر معماري ايراني در طراحي لباس‌هاي مفهومي معاصر

امروزه بحث پيرامون لباس مفهومي و ارتباط آن با معماري ايراني به‌عنوان دو هنري كه ريشه در باورها و سنت‌هاي هر جامعه‌اي دارند، در سطح وسيعي افزايش‌يافته است. منظور از اين نوع لباس، صرفاً پوششي براي بدن نيست، بلكه نمايش صفات يا احساس يا انديشه‌هاي انسان است. با توجه به اينكه پيشينه‌ي معماري ايران، عناصر و تزيينات منحصربه‌فردي را داراست، با ادغام مرزهاي ميان اين دو رشته، تبادل غني از ايده‌ها مي‌تواند بينشان شكل بگيرد. طراحان مد در تلاش هستند كه با الهام از بناها، تزيينات و ساختار معماري به طراحي بپردازند. در رابطه با مبحث لباسِ مفهومي در ايران، تاكنون مطالعات زيادي صورت نگرفته است. لذا اين پژوهش به بررسي رويكرد طراحان با الهام از عناصر معماري ايراني، با استفاده از بررسي نمونه‌هاي موردي در حيطه‌ي معماري و طراحي لباس مي‌پردازد. اين پژوهش با استفاده از مطالعات توصيفي-تحليلي، به بررسي استفاده از عناصر و تزيينات معماري ايران در طراحي لباس مي‌پردازد. بررسي ‌‌نتايج حاصل از اين تحقيق نشان مي‌دهد كه طراحي لباسِ مفهومى در ايران بعضاً تقليدى ناقص و سطحى از عناصر معماري ايران است و علت اين امر را مي‌توان، ضعيف بودن حوزه‌ي نظرى و عدم تحقيق طراحان دانست.