نقش نماز در تهذيب نفس

تاثيرِ عميق پرستش بر پاكسازي جان و تهذيب نفس افراد غير قابل انكار است. سالكان راه خودسازي با استمداد از عبادت و نيايش سعي مي كند ناآرامي هاي روح را بزدايند و رذايل اخلاقي را از بين ببرند. توجه به مبدا آفرينش، توجه به صفات جلال و جمال الهي و توجه دادن به معاد از آثار و بركات نماز خواندن است كه قوي‌ترين نيرو براي تهذيب نفس انسان به شمار مي رود.اين زر ساختنِ مسِ وجود جز با مجاهدت و استواري مخلصانه در به پاد داشتن نماز ميسر نمي شود. وقتي خواندن نماز با حضور قلب انجام شود، نورانيت و صفاى ديگرى در قلب و جان انسان ايجاد مي شود، ميل او به خوبي ها بيشتر مى‌شود و تنفر او از بديها افزون مى‌گردد، خود را به خدا نزديكتر مى‌بيند و روح خضوع و تواضع و عبوديت و تسليم در برابر حق را در خود زنده مى‌بيند. اگر يك نظر اجمالى به ريشه‌هاى ناآرامى روح و پريشانى خاطر و اضطرابها و نگرانيها بيندازيم، مى‌بينيم همه آنها از رذائل اخلاقى سرچشمه مى‌گيرد، ولى ياد خدا انسان را پالايش مي كند و نا آرامى را به اطمينان و آرامش مبدل مى‌سازد. نقش خواندن نماز در زدودن رذايل اخلاقي و تهذيب نفس به اندازه‌ي گستره‌ي همه‌ي جامعه‌ي اسلامي است، چرا كه بي ترديد اصلاح و تهذيب بايد از تك تك افراد جامعه آغاز شود كه هر يك به عنوان جزئي از كل نقش تعيين كننده اي در سلامت جامعه دارند. به بيان بهتر اگر همه افراد به نماز پاي بند باشند زمينه بسياري از گناهان از جامعه برچيده خواهد شد.