استفاده از زئوليت‌ در شوينده‌هاي خانگي جهت كاهش آلودگي پساب صنايع شوينده

امروزه با توجه به توسعه صنايع گوناگون نظير صنايع شوينده، حجم عظيمي ز فاضلاب‌هاي با بار آلودگي‌ بالا، منابع آب‌هاي سطحي و زيرزميني را تهديد مي‌كند. ورود شوينده‌ها به فاضلاب به لحاظ بروز مسائل و عوارض متعدد چون پديده مغذي شدن و تجزيه ناپذيري و ايجاد كف و غيره سبب آلودگي منابع آبي و محيط زيستي مي‌شود. منشا زائدات اصلي در اين صنعت، شستشو و صابون‌هاي تميز كننده مي‌باشد كه از خصوصيات اصلي اين زائدات مي‌توان به BOD بالا و مواد صابوني اشاره كرد. بهسازها يكي از تركيبات اصلي شوينده‌ها و حدود 20 درصد از وزن آن‌ها را شامل مي‌شوند. يكي از عمده ترين اين بهسازها سديم تري پلي فسفات (STPP) است كه به دليل ايجاد پديده غني سازي سطح آب‌ها و محدود نمودن رشد گياهان دريايي و موجودات زنده آبزي با بهسازهاي پايه زئوليتي سازگار محيط زيست و قدرت سختي گيري بيشتر جايگزين مي‌شوند. ماده معدني كلينوپتيلوليت جز خانواده زئوليت¬ها (زئوليت¬ها با توجه به خواص فيزيكي و شيميايي خود داراي تركيبات نسبتا متنوعي هستند) و يكي از مفيدترين انواع زئوليت¬هاي طبيعي است. كلينوپتيلوليت از گروه سيليكات¬ها و زير گروه تكتوسيليكات¬ها (شيمي: سيليكات آلومينيوم كلسيم پتاسيم سديم هيدرات) است. از كلينوپتيلوليت معمولا بعنوان صافي شيميايي، جاذب شيميايي و خالص كننده آب استفاده مي¬شود. در دهه هاي اخير، زئوليت طبيعـي و زئوليـت اصـلاح شـده، بدليل توانايي بالاي آن در تبادل كاتيوني، به عنوان يك جاذب در فرآيند هاي جداسازي و پاكسـازي زيسـت محيطـي مـورد استفاده قرار گرفته است. در اين مقاله مشكلات زيست محيطي ناشي از شوينده‌ها و آلودگي‌هاي توليدي در اين صنعت و راهكارهاي مقابله با اين مشكلات نظير استفاده از زئوليت در شوينده‌هاي خانگي بررسي مي‌شود.