جايگاه اسطوره در اشعار ناصر يزدي

محمدحسين ناصر ترك (1270-1356) مشهور به «ناصر يزدي» و متخلص به «ناصر» از شاعران معاصر خطه كويري يزد است. وي در خانواده اي اصيل و دين دار در يزد متولد مي شود و به تحصيل علوم مي پردازد. اشعار ناصر به دو دسته تقسيم مي شود: اشعاري كه در ديوان ناصر به چاپ رسيده است و ديگر اشعار پراكنده اي كه در شماره هاي مختلف روزنامه ناصر، جُنگ ها و كتاب هاي يزدشناسي جمع آوري شده است. ناصر در حوزه هاي مختلف غنايي، اجتماعي، سياسي، مذهبي و عرفاني طبع آزمايي مي كند و اشعار او داراي تنوع مضامين است. ناصر براي بيان تشبيهات و تصويرسازي هاي خود در حوزۀ غنايي و همچنين براي الگوآوري در حوزه اجتماعي و سياسي از اساطير استفاده مي كند. اسطوره به معناي داستان هاي افسانه اي و كهن تنها به حوزۀ پهلواني مختص نيست؛ بلكه در حوزه هاي ملّي، عشقي و ديني نيز ما با داستان ها و شخصيت هاي اسطوره اي مواجه هستيم. ناصر يزدي از اين انواع اسطوره ها استفاده مي كند و گذشته از شخصيت هاي اسطوره اي شاهنامه چون جمشيد، آرش، رستم و ...، در حوزه عشقي از اساطيري چون ليلي و مجنون، فرهاد و شيرين، وامق و عذرا و... استفاده مي كند. وي به معرفي اساطير ملي چون ستارخان مي پردازد و در حوزه اساطير ديني به داستان هاي اسطوره اي قرآن چون قارون، خضر، يوسف و... اشاره دارد.