تبيين مولفه هاي منظر شهري نمايشي، با رويكرد تاريخي به واژه شناسي نمايش و تماشاخانه در ايران

نمايش هنر در لحظه جاري بودن است، درخششي كه در يك آن تمام وجود نمايشاگر و تماشاگر را به تجربه اي خارق العاده دعوت ميكند. در منظر شهري نيز تعاملي از اين دست اما غيرمنتظره ميان آنچه روي مي دهد و آنچه انسان درك مي كند، اتفاق مي افتد. همين موضوع پژوهشگر را بر آن مي كند كه در مقام قياس و تبيين مباني دو متغيير منظر شهري و منظر نمايشي پژوهش كند. هدف از اين پژوهش ايجاد نوعي نگاه جديد نسبت به منظر شهري در دنياي ادراك از رويدادهاي غيرمنتظره ميان انسان و كالبد شهريست. روش تحقيق براساس موضوع مطرح شده، تحليل محتواي كيفي توصيفي- تاريخي است، و داده ها از منابع كتابخانه اي و نظري استخراج و مورد بررسي قرار گرفته است. در اين پژوهش سعي بر آن بوده است كه شهر به مثابه تماشاخانه اي تصوير شود تا در آن روابط انساني و مناظر شهري روايتگر هويت و حس مكان باشند.