بازتاب معماري سنتي در ادبيات معاصر (مطالعه موردي: بررسي تصويرسازي شاعران معاصر از هنر كاشي)

آميختگي ادبيات و معماري با ارتباطي دو سويه، در كشور ما نمودهاي بسياري دارد، يكي از نمود¬هاي حضور معماري در ادبيات، وارد شدن عناصر معماري، در دايره واژگاني و تصويرسازي شاعران و اديبان از آنهاست، شاعر با زندگي در محيط خود، با معماري آن شهر و روستا در خيال شاعرانه خود تصويرسازي مي¬كند. در اين مقاله هنر كاشي¬كاري كه اصالت معماري ايران را نشان مي¬دهد، در شعر شاعران معاصر بررسي شده است، كاربرد كاشي در هنر تزئين معماري ايراني همواره مورد توجه هنرمندان عرصه معماري قرار گرفته است استادان چيره¬دست ايراني در آراستن اماكن مختلف از كاشي به عنوان يكي از تزئينات مهم استفاده نموده¬اند و حاصل تلاش آنها وجود بناهاي متعدد است كه با كاشي تزيين شده¬اند، همين نيز دستمايه شاعران شده تا براي مضامين شعري از آن استفاده كنند، بررسي شعر معاصر نشان مي¬دهد شاعراني چون احمدشاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهري، نصرت رحماني از واژه كاشي و حوض كاشي در شعرشان در راستاي انديشه¬هاي تعليمي، اجتماعي و عاشقانه بهره برده¬اند.