تاثير طراحي فضاي معماري در طبيعت در جذب توريسم

محيط­هاي طبيعي بكر يا حوزه­هاي حفاظت‌شده محلي مناسب براي توريستي به شمار مي­روند و توسعه توريسم در اين محل‌ها همچون تيغ دولبه است. چرا كه از يك‌سو، توسعه ممكن است منجر به از بين رفتن حوزه‌هاي حفاظت‌شده شود و از سوي ديگر داشتن شناخت كلي درباره قابليت‌هاي منطقه براي كنار آمدن با توريسم از ديدگاه محيطي، اجتماعي و اقتصادي و آگاهي درباره انتظارات مردم بومي و انتظارات توريست‌ها از الزامات برنامه‌ريزي براي داشتن توريسم پايدار است و با توجه به ارتباط عميق معماري به‌عنوان عنصري واسطه با فرهنگ، هنر، محيط طبيعي، همچنين اهميت وجود مجموعه‌هاي تفريحي توريستي در ميزان جذب توريست در سطوح مختلف منطقه، شهر، كشور و ... ضرورت توجه به معماري و طراحي چنين مجموعه‌هايي در راستاي توسعه‌ي توريسم پايدار احساس مي‌شود. هدف اصلي اين پژوهش، بررسي و ارائه‌ي راهكارهايي است كه بتواند در كاهش تعرضات در محيط‌هاي طبيعي و اثرات زيست‌محيطي مؤثر واقع شود. نتايج حاصله نشان مي­دهد، به‌كارگيري شيوه‌هاي مختلف معماري، خصوصاً بهره‌گيري از اصول جديد معماري و چگونگي طراحي چنين مجموعه‌هايي به‌طور مستقيم در كاهش تعرضات در محيط‌هاي طبيعي بكر و مناطق اكوتوريستي مؤثر است و ارائه‌ي طرح‌هاي سازگار با طبيعت مي‌تواند به‌طور عملكردي باعث ترغيب الگوهاي صحيح رفتاري در برخورد با طبيعت و منابع طبيعي محدود موردنياز نسل‌هاي آينده شود.