مباني ترويج اخلاق سازماني در سينماي ايران

امروزه سينما يكي از مهم‌ترين و مؤثرترين رسانه‌ها در فرهنگ و اخلاق جامعه است؛ همچنين ضرورت اخلاقي‌شدن اين رسانه، مورد اتفاق اغلب صاحب‌نظرانِ حوزه فرهنگ و انديشه مي‎باشد. درعصر حاضر مديريت اخلاقي و حاكميت اخلاق سازماني در مديريت رسانه مورد تأكيد انديشه‌ورزانِ حوزه اخلاق حرفه‌اي است. اكنون اين پژوهش درصدد پاسخ به اين سؤال است كه مبادي تصوري و تصديقيِ اخلاقي‌شدنِ سازمان سينما چيست؟ روش پژوهش، توصيفي ـ ‎تحليلي، اسنادي و كتابخانه‌اي است. نويسنده تلاش كرده تا با الگوگيري از مطالب معتبرِ علمي در حيطه اخلاق و رسانه، همچنين با بهره‎گيري از آراء نخبگان، ابتدا مفاهيم را تحت‎عنوان «مبادي تصوريه» تعريف كرده و سپس با احصاي مهم‌ترين عواملِ مؤثر بر ترويج اخلاق در سازمان سينما، اصولي را ذيل عنوان «مبادي تصديقيه» ارائه كند. استقصاء و تحليلِ همه مبادي در يك مقاله ميسر نيست؛ به‎همين‎دليل با اخذ عنوان در چهارچوب مهمله، اهم مبادي تصوريه و تصديقيه آن را مورد بحث قرار مي‌دهيم. در اين نوشتار مفاهيمي چون اخلاق، اخلاق سازماني، سينما، هويت سازماني سينما، اخلاق سينما و سازمان اخلاقي در سينما، در بخش مبادي تصوريه تعريف مي‌گردد. بخش مبادي تصديقيه نيز شامل پنج اصل مي‌باشد كه عبارت است از: اصل تقدم اخلاق در رفتار ارتباطيِ درون‌شخصي بر رفتار ارتباطي برون‌شخصي؛ اصل حق‌خواهي، حق‎مداري و پرهيز از بي‎عدالتي؛ اصل پذيرفتن سينما به‎مثابه ركني تمدن‎ساز؛ اصل ضرورت احراز تخصص در موضوعات مطروحه در آثار سينمايي و اصل نياز به سند جامع اخلاقي