رابطه مطلوبيت اجتماعي با پرخاشگري دانش آموزان دختر و پسر دوم متوسطه

هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه مطلوبيت اجتماعي با پرخاشگري دانش آموزان دختر و پسر دوم متوسطه و روش تحقيق توصيفي از نوع همبستگي بوده است. جامعه آماري پژوهش حاضرعبارت بود از تمامي دانش آموزان دختر و پسر دوم متوسطه كه در سال تحصيلي 96- 1395 در شهر تهران مشغول به تحصيل بوده اند.نمونه اين تحقيق شامل 360 نفر بود كه به روش نمونه‌گيري خوشه¬اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند. جهت گردآوري اطلاعات از پرسشنامه پرخاشگري باس و پري (1992) و مقياس مطلوبيت يا پذيرش اجتماعي مارلو و كراون (1964) استفاده شد. تجزيه‌ و تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و به روش همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون و آزمون t مستقل انجام شد. نتايج نشان داد، مطلوبيت اجتماعي با پرخاشگري(0.01 ≥p، 0.19- (r=، پرخاشگري بدني (0.01 ≥p، 0.18- (r=، پرخاشگري كلامي (0.01 ≥p، 0.14- (r=، خشم (0.05 ≥p، 0.12- (r= و خصومت (0.05 ≥p، 0.12- (r= رابطه منفي و معني داري دارد و مطلوبيت اجتماعي به طور معني داري پرخاشگري دانش آموزان را پيش‌بيني نمود. نتايج نشان داد، بين پرخاشگري دانش آموزان دختر و پسر تفاوت معناداري وجود دارد؛ و ميانگين پرخاشگري در پسران به طور معناداري بالاتر از دختران است. اما ميانگين مطلوبيت اجتماعي در بين دانش آموزان دختر و پسر تفاوت معني‌داري ندارد.