بررسي نقش درماني زعفران در طب سنتي مطالعه موردي (گناباد، بيرجند، قاين)

انسان ازآغاز خلقت تاكنون همواره در مقابله با مشكلات، ناملايمات، دردها و رنج هايي كه از طبيعت و يا از طرف ساير مخلوقات متحمل مي شده است، به دنبال چاره بوده و سعي كرده است تا جاي ممكن از طبيعت و خرد جمعي استفاده كند و عواملي را كه براي ادامه زندگي مضر و يا مفيد بوده اند را به منظور حفظ سلامتي خود در اختيار بگيرد. اين عوامل مفيد شامل انواع گياهان دارويي مي باشند كه در پيرامون و به وفور يافت مي شوند. انسان ها بر اثر تجربه، با استفاده از اين گياهان دردهاي جسمي و روحي خود را درمان مي كردند. يكي از اين گياهان، زعفران است. زعفران به عنوان گياه بومي منطقه خراسان رضوي و جنوبي، با خواص درماني بي‌شمار خود در اصطلاح محلي به گياه هزار خاصيت مشهور است و در طب سنتي مردم آن منطقه براي درمان برخي از بيماري‌هاي روحي و جسمي و از جمله بيماري‌هاي گوارشي به كار مي‌رود. در اين پژوهش به روش استفاده سنتي از گياه زعفران در سه منطقه ياد شده مي‌پردازيم. كاربرد زعفران از نگاه انسان شناختي شامل زمان، شيوه استفاده و نگهداري زعفران، باورها و اعتقادات ديني به اين گياه و درمان بيماري‌هاي مي باشد. تلاش بر آن است تا در اين مقاله از نگاه انسان شناختي فرهنگي و پزشكي قومي روش استفاده از زعفران در طب سنتي را بررسي نماييم.