مردم سالاري ديني از ديدگاه علامه شيخ محمد مهدي شمس الدين

مردمسالاري ديني از اصطلاحاتي ست كه در چند سال اخير وارد گفتمان سياسي دنيا شده است، هر چند كه در دنياي اسلام مفهوم تازه اي نبوده است و اين يكي از يكي از موضوعات بحث برانگيز و مهم در ميان متفكران جهان اسلام ميباشد. اين نوشتار از ميان انديشمنداني كه به اين موضوع پرداخته اند به متفكر نو انديش شيعه ، علامه شيخ محمد مهدي شمس الدين مي پردازد. با بررسي آثار آنها اعم از كتب، مقالات و مصاحبه هائي از اين انديشمند شيعي در مي يابيم كه شمس الدين تشكيل حكومت اسلامي را برآمده از شريعت اسلام و امري لازم و ضروري براي امت به شمار مي آورد. وي نظريه خلافت اهل سنت و امامت نقد و از نظريه امامت شيعي با تاكيد بر شيوۀ نصب امام و شرط عصمت و عدالت با استفاده از استدلالهاي عقلي و نقلي مؤكدا جانبداري ميكند. او با تفكيك دورۀ حضور معصومين (ع) و عصر غيبت براي پايان دادن به اختلاف بين مذاهب اسلامي و امت با جدائي قايل شدن احكام تشريعي و احكام تدبيري ولايت امت بر خود را در منطقه الفراغ براساس مباني فقهي و كلامي مطرح مي كند. با استفاده از آثار اين فقيه نو انديش شيعي به نظر ميرسد علامه شمس الدين به دو سطح كلان و مياني سكولاريزاسيون توجه دارد. وي با نفي سكولاريسم و ضرورت وجود جكومت اسلامي از حاكمان تاكيد ميورزد و مردمسالاري ديني رو جمع بين مشروعيت ديني و مشروعيت سياسي ميداند.