مطالعه ميزان شيوع عوامل قارچي در بين بيماران بستري در بخش مراقبت هاي ويژه ي يكي از بيمارستان هاي تهران

بروز عوامل قارچي مشترك در يك بخش بين بيماران از سري موارد سخت درماني مي باشد زيرا در صورتي كه عوامل قارچي به موقع درمان و شيوع آن متوقف نشنود مي توانند مرگ و مير را در بيماراني كه دچار نقص سيستم ايمني مانند هپاتيت و ايدز هستند، افزايش دهند. هدف از انجام اين تحقيق بررسي عواملي مي باشد كه باعث انتشار عامل قارچي از يك بيمار به ساير بيماران بستري مي باشد. اين مطالعه بر روي 150 نفر از بيماران بستري در بخش هاي مختلفICU در يكي از بيمارستان هاي شمال تهران انجام گرديد و عوامل قارچي پس از بررسي لازم مانند گزارش لام مستقيم و تست جرم نيوپ از يك ديگر تفكيك شدند. بيشترين عامل قارچي جدا شده مشترك بين افراد بستري در يك بخش با فراواني 11 درصدي Candida albicans و همچنينCandida nonalbicans با فراواني 21 درصدي بود كه از بيماراني كه به دستگاه هاي تنفسي متصل بودند از طريق نمونه تراشه جدا گرديد. نتايج بدست آمده از تحقيات و مشاهد روزانه از روند بخشICU نشان دهنده آن بود كه پرستاران در هنگام چك بيماران متفاوت از دستكش هاي جداگانه استفاده نمي كردند و همچنين سيستم هاي گردش هوا به صورت غير استاندارد باعث پخش شدن اسپورها در هواي بخش مي شد. اين دو مورد جزو بارزترين مواردي بودند كه شيوع عوامل قارچي را در بين بيماران بستري كه توسط يك پرستار كنترل مي شدند به ميزان 9 درصد افزايش مي داد در نتيجه بالا بردن هوشياري پرستاران و همچنين كليه كادر درماني توسط برگزاري دوره هاي عملي در اهميت استفاده از دستكش ها و پك هاي يكبار مصرف جداگانه و همچنين استفاده از تهويه هاي استاندارد مي تواند تاثير به سزايي در كاهش شيوع عوامل قارچي در بين بيماران بستري در يك بخش بيمارستان بخصوص مراقبت هاي ويژه را داشته باشد.