اصول درنظرگيري نقش اندركنش خاك و سازه در پل ها

پل ها از موارد اصلي و پر اهميت شريان هاي حياطي كشور هستند كه ايمني آنها در برابر عوامل مخرب مانند زلزله، ازنظر اقتصادي، اجتماعي، سياسي و نظامي نقش مهمي را ايفا مي كنند. زلزله هاي دو دهه ي اخير ژاپن، تركيه وآمريكا نشان داد، كه مقاومت سازه اي پل ها در برابر زلزله كافي نمي باشد. تحقيقات زيادي در اين زمينه انجام يافتهولي پراكندگي اين يافته ها، و نبود ارتباط مناسب بين مهندسي ژئوتكنيك و سازه به صرف نظر كردن طراح از اثرخاك موجود شد. در هنگام وقوع زلزله، بين سازه و خاك، اتفاقاتي كه منجر به تغيير شكل خاك مي شود، مي افتد.اين تغيير شكل ها موجب تغيير رفتار زمين با حركات زمين، كه تحت تاثير وجود سازه نمي باشد(حركت ميدان-آزاد)، متفاوت مي گردد كه در خاك صلب قابل اغماض، ولي در خاك نرم موجب پديده ي اندركنش خاك- سازهمي شود. سازه هاي مستقر بر سنگ، سازه هاي با قاعده گيردار به حساب مي آيند. از سوي ديگر، اگر سازه بر رويتوده ي خاك نرم قرار گيرد، پاسخي كاملا متفاوت خواهد داشت؛ اول آنكه حركت قاعدهي سازه، نسبت به حركتميدان-آزاد انحراف پيدا ميكند. دوم پاسخ ديناميكي خود سازه، سبب تغيير شكل خاك زير سازه مي گردد. اينروند كه در آن پاسخ خاك تحت تاثير حركت سازه و پاسخ سازه تحت تاثير حركت خاك قرار مي گيرد، به اندركنشخاك- سازه مشهور است. در اين مقاله به بررسي اندركنش خاك- سازه، و تاثيرات در نظرگيري و عدم در نظرگيريآن در طراحي و شيوهي مطالعه و چگونگي حصول نتايج تشريح مي گردد.