اثربخشي نمايش درماني (سايكو درام) بر نشانه هاي بيش فعالي و كاركردهاي اجرايي در بين دانش آموزان با اختلال نارسايي توجه-بيش فعالي

اختلال نقص توجه ـ بيش فعالي شايع ترين اختلال روانپزشكي در كودكان است كه 3 تا 7 درصد كودكان را در مدرسه مبتلا مي كند. بنابراين هدف از انجام اين مطالعه بررسي اثربخشي نمايش درماني (سايكو درام) بر كاركردهاي اجرايي و مشكلات رفتاري در بين دانش آموزان دوم ابتدايي منطقه چهارده شهر تهران بود. روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود، و جامعه آماري كليه دانش آموزان مقطع دوم ابتدايي منطقه چهارده شهر تهران كه داراي اختلال بيش فعالي/ نقش توجه بودند. از بين مدارس ابتدايي واقع در منطقه چهارده تهران مدرسه دخترانه «راضيه » انتخاب و از بين دانش آموزان اين مدرسه، 20 نفر از آنها كه داراي اختلال بيش فعالي بر اساس ملاك هاي تشخيصي DSM-IV بودند با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند (گروه آزمايش= 10 نفر/گروه كنترل= 10 نفر). ابزار پژوهش پرسشنامه ارزيابي مشكلات رفتاري – هيجاني و مهارت هاي كودك ( CBCL) و پرسشنامه عصب روانشناختي كانرز بود. براي تحليل داده ها از دو سطح توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و استنباطي (تحليل كوواريانس) استفاده شد. نتايج تحليل كووارياس نشان داد كه روش نمايش درماني (سايكو درام) بر كاركردهاي اجرايي و كاهش مشكلات رفتاري دانش آموزان بيش فعال مؤثر بوده است (005/0 P). بنابراين با توجه به اثربخشي روش نمايش درماني (سايكو درام) استفاده از درمان هاي مبتني بر اين روش‌ براي درمان دانش آموزان ابتدايي داراي اختلال نقص توجه/بيش فعال پيشنهاد مي شود