اثربخشي آموزش مهارت‌هاي ارتباطي مبادله- تصوير (پكس)، بر كاركردهاي اجرايي كودكان طيف درخودمانده شهرستان اصفهان

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي ارتباطي مبادله- تصوير (پكس)، بر كاركردهاي اجرايي كودكان طيف درخودمانده شهرستان اصفهان بود. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش گردآوري داده ها يك مطالعه نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس ‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه كودكان (پسر) 7 تا 13 سال با اختلال طيف درخودمانده بود كه تحت حمايت ادارات بهزيستي شهرستان اصفهان بودند. نمونه مورد مطالعه اين پژوهش را 30 كودك (پسر) 7 تا 13 سال مبتلا به اختلال درخودماندگي تشكيل مي‌دادند كه به‌صورت در دسترس از ميان كليه كودكان انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي به دو گروه 15 نفره (گروه كنترل15 نفر و گروه آزمايش 15 نفر) گمارده شدند. براي گروه آزمايش، مداخلات مربوط به مهارت هاي مبادله تصوير (پكس)، ارائه شد درحالي‌كه به گروه كنترل آموزشي ارائه نگرديد. ابزار گردآوري داده ها شامل پرسشنامه كاركردهاي اجرايي توسط كوليج (2002) بود. تجزيه و تحليل اطلاعات به دست آمده از اجراي پرسشنامه ها از طريق نرم افزار SPSS در دو بخش توصيفي و استنباطي (تحليل كوواريانس) انجام پذيرفت. نتايج تحقيق نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي ارتباطي مبادله- تصوير (پكس)، بر كاركردهاي اجرايي كودكان طيف درخودمانده شهرستان اصفهان تاثير معناداري نداشته است.