اثربخشي درمان فعال سازي رفتاري، آرامش عضلاني پيشرونده وتركيبي بر مولفه هاي وسوسه سيگار

هدف پژوهش حاضر اثربخشي درمان فعال سازي رفتاري، آرامش عضلاني پيشرونده و تركيبي بر مولفه هاي وسوسه سيگار بود. طرح پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با سه گروه آزمايش و يك گروه كنترل با پيش آزمون- پس آزمون بود. جامعه ي آماري شامل كليه ي افراد سيگاري مي باشد كه از بين آنها تعداد 80 نفر به روش نمونه گيري انتخابي به عنوان نمونه انتخاب شدند و به روش تصادفي به چهار گروه(گروه تحت درمان فعال سازي رفتاري ، گروه تحت درمان آرميدگي عضلاني پيشرونده ، گروه تحت درمان تركيبي و گروه كنترل) تقسيم شدند. ابزار پژوهش حاضر پرسشنامه ي انگيزه ي وابستگي به سيگار كشيدن ويسكانسين بود. نتايج حاصل از پيش آزمون و پس-آزمون از طريق تحليل كوواريانس يك عامل مورد تجزيه تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه فعال سازي رفتاري، آرميدگي عضلاني پيشرونده و درمان تركيبي بر بهبود مولفه هاي وابستگي، خودكاري، فقدان كنترل، گسترش شناختي، وسوسه، نشانه، انگيزه ي اجتماعي/ محيطي ، طعم و مزه، گسترش عاطفي و تحمل موثر است.