اثربخشي نقاشي درماني بر كاهش احساس تنهايي و غربت در كودكان ناشنواي شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي نقاشي درماني بر كاهش احساس تنهايي و غربت كودكان ناشنواي شهر اهواز بوده است. جامعه آماري شامل كليه كودكان ناشنوا شهر اهواز بود كه از ميان آنها به روش دردسترس، 40 نفر مشخص شده و از بين آنها 20 كودكي كه در نمره احساس تنهايي يك انحراف معيار بالاتر از ميانگين بود به عنوان نمونه انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش (10 نفر) و كنترل (10نفر) بصورت تصادفي جايگزين شدند. طرح پژوهشي حاضر از نوع نيمه آزمايشي با روش پيش­آزمون- پس­آزمون با گروه كنترل بود. ابزار اندازه گيري پرسشنامه احساس تنهايي و غربت در كودكان اشر و ميلر(1998) بود. كودكان گروه آزمايش به مدت 10 جلسه 90 دقيقه اي تحت مداخله نقاشي درماني قرار گرفتند. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از آزمون كوواريانس يك متغيري تحلل شد و يافته ها نشان داد نقاشي ­درماني گروهي بر كاهش احساس تنهايي و غربت كودكان ناشنوا گروه آزمايش اثربخش است و تفاوت معناداري بين دو گروه وجود دارد(001/0 p).