بررسي تاثير محيط كشت و استرين هاي مختلف آگروباكتريوم رايسوشنس بر فراواني القاي ريشه هاي موئين در سنبل الطيب ( Valeriana officinalis L.)

كشت هاي ريشه مونين گياهان دارويي يك روش جايگزين براي توليد تركيبات ارزشمند زيستي مي باشند . القاي ريشه هاي موئين در سنبل الطيب با استفاده از استرين هاي مختلف آگروباكتريوم رايزوژنز،A4, ATCC 15834, ATCC 11325 و A13 همراه با سه محيط كشت القاي متفاوت ، MS با غلظت نيمه ، B5 و LS بررسي گرديد . ماهيت ترارختگي ريشه هاي موئين با استفاده از پرايمرهاي اختصاصي ژن هاي rolBو rolC تاييد گرديد . توانايي استرين هاي مختلف آگروباكتريوم در القاي ريشه هاي موئين در سنبل الطيب بسيار متفاوت بود ، بنحويكه استرين A13 بر خلاف ساير استرين ها قادر به توليد هيچ ريشه موئيني نبود . برهمكنش ميان استرين هاي باكتري و محيط القا بر كارايي القاي ريشه موئين از نظر آماري معني دار بود . بالاترين فراواني ترانسفورماسيون (54%) با استفاده از استرين A4در محيط كشت LS بدست آمد. در حاليكه بيشترين ميزان كارايي ترانسفورماسيون براي استرين ATCC 15834 در محيط كشت MS نيمه برابر با 40/67% بود . استين ATCC 11325 دارايي كارايي ترانسفورماسيون يكسان در هر دو محيط كشت LS و MS نيمه با 9/67 % بوده و در محيط كشت B5 هيچ ريشه موئيني توليد نكرد . از طرف ديگر ، وزن حخشك ريشه هاي موئين توليد شده توسط استرين هاي مختلف آروباكتريونم از نظر آماري با هم هيچ تفاوت معناداري نشان نداد .