سازه هاي ساختاري روايت در فانتزي هاي كودكانه

فانتزي گونه‌اي ادبي است كه در دو سده اخير پا به عرصه وجود گذاشته است. اين‌گونه ادبي به‌ويژه در نيمه دوم سده بيستم گسترش زيادي يافت و به كشورهاي پيراموني چون ايران نيز سرايت كرده است. در ايران اين «گونه ادبي» عمري كوتاه‌تر از دو دهه دارد. فانتزي در لغت به معني وهم و خيال است و در ساختار ادبي گونه‌اي است كه از عناصر خيالي و غيرواقعي در آن به‌عنوان درون‌مايه‌هاي اصلي استفاده مي‌شود آثاري كه از واقعيت به دور است و با پناه بردن به نيروي تخيل رؤيا خواب‌وخيال سعي دارد تصوير ذهني شگفت‌انگيز و ناآشنا را قانونمند جلوه دهد. يكي از عوامل مهم در ساخت دنياي فانتزي رابطه واقعيت و خيال است انگار كه اين دو عامل در ساختار فانتزي آن‌چنان در يكديگر پيش‌تنيده‌اند كه يكي شده‌اند بايد دانست كه دنياي تخيل در كودكان پربار است به اين دليل است كه بيشترين آثاري كه براي كودكان نوشته‌شده است در اين طيف قرار دارد مي‌توان گفت يكي از مهم‌ترين قالب‌هاي ادبيات كودكان فانتزي است. پژوهش حاضر به شيوه ي توصيفي- تحليلي و با بهره گيري از منابع كتابخانه اي به بررسي سازه هاي ساختاري روايت در فانتزي هاي كودكانه مي پردازد و بر آن است تا ضمن بررسي ساختار روايت هاي فانتزي كودكان، عناصر سازنده ي آن را نيز تبيين نمايد. نتايج پژوهش حاضر نشان مي دهد كه عناصر اصلي فانتزي در روايت هاي كودكان شامل: زمان، مكان، شخصيت، درونمايه، فضا و اعمال خارق العاده است.