محاكات گفتار شخصيت‌ها در حكايت «صدرجهان و فقيه» مثنوي معياري بلاغي در بازنويسي داستان براي كودكان

هدف از اين پژوهش تبيين ظرفيت هاي ادبيات كودك از طريق تحليل محاكات گفتار شخصيت‌ها با انگيزش واقعگرايانه در داستان «صدرجهان و فقيه» از دفتر ششم مثنوي است. گفتار مستقيم (DS) يكي از شيوه‌هاي بازنمايي گفتار و معرفي غيرمستقيم شخصيت‌هاست كه نگرش، داوري و مشخصه‌هاي زباني شخصيت‌ها را آشكار مي‌كند. راوي از طريق گفتار مستقيم روايت خود را مستند، واقع‌گرا و باورپذير مي‌كند. در بازنمايي گفتار مستقيم داستان مثنوي، نحو، سبك، اصطلاحات و شاخص، وصف‌ و وجهيت كلام منسوب به شخصيت بازنمايي شده است؛ بنابراين راوي از اين طريق سخناني را از زبان شخصيت‌ها نقل مي‌كند كه گاه نمي‌خواهد آن سخنان به راوي منتسب شود. از اين رو هر اندازه روايت و شخصيت ها واقعگرايانه جلوه كنند براي كودك باورپذيرتر و جذاب تر مي شوند. راوي از طريق بازنمايي گفتار شخصيت‌ها متناسب با موضع بلاغي (رتوريكي) خود، رويداد يا شخصيتي را مهم، برجسته و محوري و يا بالعكس آن را غير مهم و فرعي نشان داده است. انگيزش واقعگرايي و به تبع باورپذيري دو معيار اساسي در بازنويسي ادبيات كودك اند كه در اين داستان مثنوي از طريق محاكات مستقيم گفتار شخصيتها بازنمايي شده اند.