جستاري بر اهميّت و جايگاه مصرع در سبك هندي

مصرع در طرز هندي، جايگاه و اهمّيتي ويژه دارد. امّا آيا شاعران سبك هندي از اين واژه در جهت تصويرسازي و مضمون آفريني هم بهره گرفته اند؟ پژوهش حاضر بر آن است تا كاركرد «مصرع» را با روش تحقيق كيفي، از نوع تحليلي- توصيفي و شيوه ي متن پژوهي بررسي كند. واكاوي عنصر مصرع در شعر سبك هندي از سويي بيانگر جايگاه والاي اين اصطلاح ادبي در طرز هندي است و از سوي ديگر نشان از ارزش و اهمّيت آن در مباحث سبك-شناسي و نقد ادبي دارد. رنگيني، برجستگي، پيچيدگي، تازگي، موزوني و بلندي از صفات و ويژگي هاي مصرع در طريقه هندي هستند، مصرع در تشبيهاتي غريب به مشبهٌ به هايي همچون نخل موزون و بناي صفي آباد تشبيه شده است و شاعران از آن در كنار سرو، زلف، قد و ابرو، در جهت مضمون سازي هاي باريك و دقيق خود بهره گرفته اند. يافته ها نشان مي-دهد: مصرع ها در سبك هندي از نظر واژگاني و معنايي، از تازگي و ابداع برخوردارند و شاعران سبك هندي نتوانسته اند اين توجّه و تمايل به مصرع را پنهان كنند و در اشعارشان بارها و بارها به سرودن مصرع هاي ناب و بديع تفاخر كرده اند.