بازتفسير ريشه ي دگرگوني هاي معماري معاصر در مواجه با دنياي مدرن

وضعيت نابسامان و رها شده معماري معاصر ايران، يكي از مسائل جدي و مهم جامعه معماري است كه پيش از هرگونه تغييري، نيازمند واكاوي اساسي ميباشد. مسئلهاي كه همواره يكي از دغدغههاي پژوهشي پژوهشگران بوده است. هدف اين پژوهش طرح و تفسيري دوباره از دگرگوني هاي معماري معاصر ايران در پي مواجهه با پديده مدرنيته ميباشد. باز تفسير ريشههاي اين دگرگوني مي تواند منجر به درك عميقتري از مسئله شود و نهايتاً از سطحينگري و كاربست پاسخهاي ناآگاهانه در طراحي جلوگيري كند. در اين پژوهش چهار محور مهم و اصلي كه در ريشهيابي وضعيت معماري معاصر ايران بايد مورد توجه جدي قرار گيرد مورد بررسي دوباره قرارگرفت. عدم تفكر، گسست از سنت، مواجهه نادرست با غرب، و بحران در زبان؛ چهار محوري كه البته در ارتباط با هم هستند و نميتوان تأثيرات آنها را بر هم ناديده انگاشت.