خلاقيت در روابط عمومي

در اين مقاله ماهيت، تعاريف و ارتباط خلاقيت و نوآوري بررسي مي شود و راهكارهاي توسعه آن در روابط عمومي به روش اسنادي مورد مطالعه قرار مي گيرد. روابط عمومي به دور از خلاقيت و نوآوري طي اين مقاله به عنوان نهادي فاقد پويايي و گرفتار در مشكلات ناشي از روزمرگي معرفي مي شود. هدف از نگارش، آسيب شناسي رشد خلاقيت و نوآوري به صورت علمي و عملي در روابط عمومي است. در اين تحقيق انواع مختلف خلاقيت و نوآوري در روابط عمومي استخراج و عرصه هاي كاري و وظايف اين نهاد ارتباطي تحت تاثير ذهن خلاق و نوآور معرفي مي شود. نقش مديران در خلاقيت و نوآوري كارگزاران روابط عمومي به همراه پيشنهادهايي براي شيوه هاي رفتاري مديران در اين راستا از يافته هاي اين مقاله به شمار مي رود. مقاله حاضر بر نقش فردي و رواني كارگزار روابط عمومي در ايجاد تفكر خلاق و نوآور در خويشتن اصرار دارد و موانع فردي و رواني در كنار موانع اجتماعي را به عنوان مهمترين موانع رشد و شكوفايي خلاقيت و نوآوري در روابط عمومي معرفي مي كند. نقش تفكر خلاق و نوآور در اجراي تكنيك هاي مختلف با هدف تهيه، تنظيم و اجراي يك برنامه منسجم و موفق روابط عمومي نيز در اين مقاله مورد بررسي قرار گرفته است.