ارزيابي ابعاد حاشيه نشيني در شهر سنقر (مطالعه موردي: شهرك شهدا)

احاشیه نشینی به عنوان نمودی از نابرابری های منطقه ای و تمركز رشد منحصر در مناطق ویژه ی شهری، فقدان سلسله مراتب در نظام سكونتگاهی و در نتیجه وجود فاصله و شكاف بین مناطق مختلف (شهری و روستایی) ایجاد شده است و به رغم تلاش هایی كه تاكنون برای توانمندسازی این سكونتگاه ها انجام گرفته این مسأله در حال گسترش است. بر این اساس، پژوهش حاضر در صدد آن است كه به بررسی عوامل موثر بر حاشیهنشینی و مسائل موجود در شهرك شهدای سنقر بپردازد. روش پژوهش توصیفی - تحلیلی و گردآوری اطلاعات بر مبنای مطالعه اسنادی (كتب، مقالات، نشریات) و میدانی (مشاهده و پرسشنامه ) صورت گرفته است. جامعه آماری مورد مطالعه ساكنان شهرك شهدا به تعداد ۳۹۷۱ نفر میباشد كه از این تعداد، ۲۹۸ نفر با استفاده از فرمول كوكران و به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شده اند. ابزار مورد استفاده در تحقیقی حاضر، پرسشنامه می باشد. نتایج بررسیها نشان میدهد كه ساكنان این شهرك اصولا گروه های كم در آمد و مهاجران روستایی هستند و تحرك قابل ملاحظه ای از نظر محل سكونت ندارند این گروه، شهر را به دلیل بالا بودن هزینه ی مسكن، ترك و ناگزیر در نقاط تجهیز نشده و ارزان قیمت شهرك شهدا كه از لحاظ كالبدی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در سطح نازلی قرار داده است.