جستاري در شيوه ها و شگردهاي طنزآفريني ميرزاده عشقي

طنز، علاوه بر اين كه آيينه ي روح و فكر طنز پرداز است، بازتاب شرايط سياسي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي زمانه است. به بيان ساده تر، طنز شيوه اي از بيان است كه در آن زشتي ها و پليدي هاي فردي و اجتماعي، با لحني توأم با نيشخند و تمسخر بازگو مي شود. ميرزاده ي عشقي از شاعران طنزپرداز دوره ي مشروطه است كه اين جنبه از كار وي تاكنون تحت تأثير جنبه هاي ديگر شعر او ناشناخته مانده است. شاعران دوره ي مشروطه و از جمله ي ميرزاده ي عشقي از اين نوع ادبي در راه رسيدن به اهداف انقلابي خود بهره جسته اند. ميرزاده ي عشقي از جمله ي شاعران برجسته ي دوره ي مشروطه مي باشد كه از طنز و طنزپردازي در اشعار و آثار خود استفاده كرده است. در اين پژوهش كه با هدف شناخت هر چه بهتر شيوه ها و شگردهاي طنزآفريني ميرزاده ي عشقي انجام شده، به شيوه ي توصيفي ـ تحليلي تلاش گرديد تا به بررسي شيوه ها و شگردهاي طنز آفريني در اشعار و آثار اين شاعر دوره ي مشروطه پرداخته شود. دستاورد اين پژوهش بيانگر اين نكته است كه شيوه ها و شگردهاي طنز در اشعار و آثار ميرزاده ي عشقي از تنوع، گستردگي و حسن تأثير چشمگيري برخوردار بوده و عاملي اساسي در شهرت و ماندگاري اين شاعر دوره ي مشروطه و اشعار طنزآميز او برشمرده مي شود.