تحليل از بيگانگي به مثابه هدف تربيت در فضاي مجازي از خود پيروي تا خود حكومت مندي

خودپيروي به‌مثابه هدف تربيت، مفهومي پركاربرد در ديدگاه‌هاي تربيتي است. از منظر ريشه‌شناسي اين مفهوم برگرفته از اتونوموس يوناني است كه «قوانين خود را داشتن» معنا شده است (واژه‌نامه‌هاي آكسفورد، 2015). از نظر بسياري از صاحب‌نظران تربيتي مانند كالان (1988)؛ ديردن (1975)؛ گاتمن (1999)؛ كر (2002) و رالز (1980) خود پيرو بودن به‌عنوان هدف تربيت طرح شده است و همين باعث شده است كه صاحب‌نظران تربيتي توجه خاصي به اين مفهوم داشته و از نظرگاه‌هاي مختلف آن را مورد نقدوتحليل قرار دهند. به‌عنوان‌مثال، مدرسه خود پيرو، معلم خود پيرو كه عموماً در قالب دوگانه محدوديت - آزادي درك مي‌شود (ورمكه و هاستفالت،2014). با توسعه فضاي مجازي و تبديل‌شدن اين فضا به بستري آموزشي خودپيروي به‌مثابه هدف به‌صورت جدي‌تر از سوي صاحب‌نظران طرح شده است (واندن و همكاران، 2020) و ازاين‌جهت نيازمند تأملي دوباره است زيرا ازيك‌طرف تكنولوژي‌هاي نوين اطلاعاتي و ارتباطي امكان خودپيروي را در اين فضا بيشتر از گذشته فراهم مي‌كند و حتي به‌عنوان وجه مميز به‌كارگيري و استفاده از اين فضا است اين در حالي است كه فضاي مجازي كاربران را به سمت جذابيت‌ها و مسيرهاي ازپيش‌طراحي‌شده‌اي جهت مي‌دهد كه خود نوعي تناقض در ايجاد خودپيروي است بررسي ابعاد اين تناقض و تحليل آن به‌عنوان هدف تربيت مسئله‌اي است كه اين مقاله بدان مي‌پردازد.