تسنن إثناعشري

The Twelver Sunnis

تسنن إثناعشري به باور و جرياني اطلاق مي‌شود كه بر اساس آن، فرد، در عين تعهد عملي به هريك از مذاهب فقهي اهل‌سنت (حنفي، شافعي، مالكي و يا حنبلي)، تمايلات عميق قلبي خود را نسبت به ساحتِ ائمه اهل‌بيت(ع) ابراز مي‌دارد. اين تمايلات، به شكل‌هاي مختلفي چون: اظهار ارادت شخصي نسبت به ساحت يكايك ائمه اهل‌بيت(ع)، اتخاذ مواضع هم‌سو با مباني فكري و اعتقادي شيعه، و يا استنادهاي مكرر به روايات منقول از ائمه‌اهلبيت(ع) در آثار ايشان، پديدار شده است. اين نوشتار ابتدا وجود «تسنن إثناعشري» را در طول تاريخ اسلام اثبات كرده، سپس آن را به مثابه‌ي يك جريان زنده و محور مشترك و سازنده در همزيستي عقلاني پيروان تشيع و تسنن در جوامع اسلامي به طور عام، و در افغانستان به صورت خاص، تبيين و ارزيابي مي‌كند. نگارنده ادعا مي كند: جريان تسنن اثناعشري، يك جريان قابل اعتنا و پرطرفدار در ميانِ اهل سنت و در نزد بزرگان اهل سنت است؛ گويا به دليل اينكه در برزخي ميانِ تسنن و تشيع قرار دارند، از سوي هيچ يك مورد توجه قرار نگرفته است؛ و اين مي طلبد كه به لحاظ تاريخي و كارويژه هاي فرهنگي مورد مطالعه و بررسي قرار گيرد.