بررسي اثر رويكرد مديريت مشاركتي منابع انساني بر روي نوآوري پايدار بنيادين با تاكيد بر اشتراك دانش

هدف از نوشتن اين مقاله واكاوي مباحث تئوريكي مباحث مرتبط به رويكرد مديريت مشاركتي منابع انساني بر نوآوري پايدار بنيادين با تاكيد بر اشتراك دانش مي‌باشد. به خصوص در اين مقاله پيشنهادات و نظرياتي در زمينه ي مديريت مشاركتي منابع انساني و همچنين نوآوري پايدار بنيادين در سازمان و نقش ميانجي اشتراك دانش مطرح گرديده است. به طور مثال، در اين مقاله پيشنهاد شده كه مديريت مشاركتي سبب افزايش تعهد، خودمديريتي و استقلال كاركنان شده و بيست روش مديريتي مشاركتي منابع انساني معرفي گرديد و سپس خلاقيت و نوآوري بنيادي و ريشه اي را در توليد محصولات، خدمات، فرآيندهاي جديد بهبود بخشيده و اثرات زيست محيطي و اجتماعي نوآوري بنيادي در سازمان ها مورد توجه قرار ميگيرد. همچنين اشتراك دانش سبب مشاركت و تعامل كاركنان در انتقال دانش شده است و اين تعامل كاركنان، به ويژه در ميان افرادي كه داراي انواع مختلف دانش هستند، توانايي سازماني براي نوآوري پايدار را افزايش مي دهد، و به ايجاد جو فكري در سازمان كمك مي كند كه اين مي تواند از نوآوري حمايت كند. در اين مقاله به بررسي اثر رويكرد مشاركتي منابع انساني بر روي نوآوري پايدار بنيادي با تاكيد بر اشتراك دانش اشاره شده، و هريك از روش هاي مديريت مشاركتي منابع انساني بر روي نوآوري با توجه كسب دانش مورد تحليل قرار گرفته و در انتها نيز چارچوب مفهومي براي فهم بهتر اين ارتباط ارائه گرديده است.