هوشمندسازي و خودكارسازي سامانه ‌هاي آبياري سطحي

آبياري سطحي رايج‌ترين روش آبياري در سراسر دنيا است .با اين حال، شيوه‌هاي آبياري سطحي، در بيشتر موارد، طي قرن‌ها بسيار اندك تغيير كرده و بازده استفاده از آب در روش‌هاي آبياري سطحي به ‌طور معمول پايين است. مديريت ضعيف و آبياري ناكارآمد عوامل اصلي در تخريب اراضي آبي، كاهش بهره‌وري و مشكلات زيست محيطي مرتبط بوده است. يكي از راهكارهاي بهبود مديريت آب در مزرعه، خودكارسازي و هوشمندسازي سامانه‌هاي آبياري است. باتوجه به تحقيقات انجام شده سامانه‌هاي آبياري سطحي با طراحي و مديريت خوب داراي پتانسيل بالايي براي ارتقاي راندمان كاربرد هستند. هدف اين مطالعه مرور و بررسي روش‌هاي خودكارسازي و هوشمندسازي سامانه‌هاي آبياري سطحي است. با استفاده از فناوري‌هاي نوين مانند سنجش از دور، هوش مصنوعي، انواع حسگرهاي رطوبت، حسگرهاي زمان پيشروي و دبي ورودي، اينترنت اشيا و پهپادها در سامانه‌هاي آبياري سطحي علاوه بر كاهش تلفات آبياري و افزايش دقت در اجرا، بر عملكرد سامانه‌هاي آبياري نظارت صحيحي داشت. سامانه‌هاي آبياري هوشمند مبتني بر حسگرهاي آب و خاك باعث بهينه شدن آبياري در منطقه ريشه گياه شده و به دنبال آن رشد مطلوب گياه را نيز به دنبال دارند. از مزاياي ديگر تكنيك‌هاي آبياري هوشمند، راحتي و آسان بودن آن مي‌باشد. از اصلي‌ترين مشكلات هوشمندسازي مي‌توان به قيمت تجهيزات و در دسترس بودن آن و پذيرش سامانه هوشمند توسط كشاورزان اشاره نمود. به كارگيري روش‌هاي خودكارسازي و هوشمندسازي در سامانه‌هاي آبياري سطحي سبب افزايش بهره‌وري آب و كاهش تلفات آب در مقايسه با آبياري سنتي خواهد شد.