ارزيابي امنيت آبي استان هاي ايران بر اساس شاخص جديد كمبود آب

امنيت آبي در ارتباط با منابع آب است. مفهوم پيچيده مديريت منابع آب و ايجاد تعادل بين حفاظت منابع و استفاده از آن براي تسهيل دركميت و امنيت آب، بايستي توسط شاخص هايي مورد ارزيابي قرار بگيرد. در اين پژوهش امنيت آبي استان-هاي ايران از منظر شاخص كمبود منابع، طي سال هاي 1390تا1397 بررسي شده است. براي اين منظور از ميانگين وزني نرمال شده داده ها به روش حداقل و حداكثراستفاده گرديد و شاخص كمبود، كه حاصل تفاضل ميانگين بارش سالانه از مقدار تخليه آب زيرزميني و حجم آب توليدي در تصفيه خانه را نشان ميدهد، محاسبه شد و نقشه هاي پهنه بندي در نرم افزارGIS رسم شد. نتايج حاصل نشان داد تنها در سال 97 به دليل بارش زياد باران، كشور داراي امنيت آبي قابل قبول و كمبود كمتري مي باشد. در سال 95 نيز با توجه به مصرف بالا و بارندگي پايين، كشور از تنش آبي بالايي برخوردار بوده است. وضعيت امنيت آبي از لحاظ مصرف منابع و بارندگي تنها در استان هاي شمالي كشور داراي وضعيت قابل قبول و كمبود كمتري مي باشد و ساير استان ها در وضعيت متوسط و ضعيف قرار دارند، كه نشان دهنده افزايش مصرف منابع زيرزميني و سطحي مي باشد و نيازمند برنامه ريزي هاي دقيق و افزايش نظارت ها در بخش مديريت منابع آب است.