بررسي فرم در معماري سنتي ايران

A study of form in traditional Iranian architecture

فرم، مفهومي بنيادين در گفتمان معماري است كه متأثر از تحول انديشه ي معماري دستخوش تحولات متعددي شده است. انباشت غير نظام مند مفاهيم فرم در گفتمان معاصر، ابهام و پيچيدگي معنايي فرم را موجب شده است. موقعي كه در هنر صحبت از فرم مي شود منظور نه تنها شكل فيزيكي اندازه و توده يك اثر است بلكه كليه عناصري را در بر مي گيرد كه به زيبايي سازه و تركيب آن كمك مي كند. در اين تحقيق با توجه به هدف خاصي كه در ارتباط با مطالعات تيپولوژيك در نظر بوده است، صرفاً مباحث از ديدگاه كالبدي مورد توجه قرار گرفته ‏اند. با توجه به موارد فوق، فرم‏هاي اوليه كه در چهارچوب بحث تيپولوژي مي‏‏توانند قابل طرح باشند، عمدتاً فرم‏هايي ساده بوده‏اند كه خود در قالب يك بناي كامل شكل گرفته‏اند. تحول و تكامل اين فرم‏هاي ساده در قالب «فرم‏هايي مركب»بناهاي ديگري را به وجود آورده است كه جريان تكامل تاريخي معماري ايران را مي‏توان بر مبناي اين تحولات و نهايتاً دگرديسي‏ها مورد ملاحضه قرار داد.