تعريف ، مفاهيم و نظريات بافت هاي فرسوده شهري

Definition, concepts and theories of worn-out urban textures

بافت فرسوده شهري به عرصه هايي از محدوده قانوني شهرها گفته مي شود كه به دليل فرسودگي كالبدي، عدم برخورداري مناسب از دسترسي سواره، تأسيسات، خدمات و زيرساخت هاي شهري، آسيب پذير بوده و از ارزش مكاني، محيطي و اقتصادي نازلي برخوردارند .اين بافت ها، به دليل فقر ساكنان و مالكان آنها، امكان نوسازي خود به خودي را نداشته و نيز، سرمايه گذاران انگيزه اي براي سرمايه گذاري در آن را ندارند. به عبارت ديگر بافت مسأله دار (فرسوده) عبارت از بافت هاي شهري است كه وجود عوامل و عناصر مختلف در آن، كاهش ارزش هاي كيفي محيط زيست انسان را (از جنبه هاي كالبدي، عملكردي، زيست محيطي، اقتصادي و اجتماعي)در آن فراهم آورده و با كاهش ارزش هاي سكونتي، نوسازي در بافت متوقّف مي شود و ميل به مهاجرت در جماعت ساكن افزايش مي يابد. بخش چشم گيري از تاريخ و فرهنگ شهر كه نشان دهنده ارزش ها ، باورها، اعتقادات، هنرها و توان فني و ساختار اجتماعي – اقتصادي و سياسي نسل هاي گذشته است در اين بافت هاي فرسوده نهفته است و لزوم توجه به طراحي و برنامه ريزي شهري در آنها با توجه به ارزش هاي محيطي هر منطقه ضروري مي باشد.