نقش بيوميمتيك در معماري داخلي

The role of biomimetic in interior architecture

طي ساليان اخير، با پيشرفت علم و دسترسي آسان انسان ها به تكنولوژي، بشر به سرعت در حال فاصله گرفتن از طبيعت است. طبيعتي كه ريشه انسان را از آن خود دارد. اين فاصله گرفتن نه تنها روان انسانها و به طور كلي سلامت جامعه را به خطر انداخته بلكه موجب ناديده گرفته شدن طبيعت از جانب انسان و آسيب رساندن به آن شده است. از اين رو سبك ها و مكتب هاي جديدي در معماري خلق شد كه رابطي بين انسان و طبيعت است و سعي بر حفظ آن براي جلوگيري از آسيب رسيدن به آن را دارد. معماري بيوميمتيك يكي از چندين مكتب نوظهور است كه نگاه ژرف تري به بهره گيري از طبيعت داشته و استفاده از آن را در جوانب مهم و جامع تري، نسبت به بقيه مكاتب در نظر گرفته است. بيوميمتيك تمام مراحل خلق يك طرح، از ظاهر طرح و ساختار آن تا بافت و مصالح و فرآيند ساخت آن را در بر دارد و در تمام سطوح(و نه فقط به صورت ظاهري) در ارتباط با طبيعت و با الهام از آن است. اين مكتب همواره در مبحث معماري داخلي دست كم گرفته شده است؛ به خصوص در جامعه معماران ايران به آن پرداخته نشده و آگاه سازي لازم را نداشته است. در اين مقاله به بررسي اين مكتب، آشنايي مختصري با تاريخچه ظهور آن، رويكرد ها، سطوح و اهداف آن پرداخته مي شود و سپس به تجزيه و تحليل در معماري با ارائه نمونه هاي موردي موفق پرداخته ميشود و در آخر نقش آن در طراحي داخلي و چگونگي اجراي آن در تمام مراحل و اجزاي ساختمان پرداخته مي شود.