بررسي و اولويت بندي شاخص هاي اثر گذار بر ارتقاء پايداري محلات مسكوني بافت هاي فرسوده شهري با استفاده از روش تحليل سلسله مراتبي(AHP)؛ نمونه موردي: ( بافت فرسوده سنگ سياه شيراز)

گسترش فضايي بي رويه و بدون برنامه شهرهاي بزرگ و متوسط كشور در چند دهه گذشته، باعث شكل گيري بافت هاي جديد شهري در مجاورت شهرها و جابجايي ساكنان و كاربريهاي شهري به نواحي جديد گرديده است. در نتيجه اين جابجايي، به تدريج بافت هاي قديمي شهرها كاركرد و اجتماعي و كالبدي خود را از دست داده اند و اين بافت ها با از دست دادن حيات شهري خود، به سمت ركود و فرسودگي گرايش پيدا كرده اند. منطقه 8 شهرداري شيراز كه به عنوان منطقه مورد مطالعه اين تحقيق انتخاب شده است، از قاعده فوق مستثني نبوده و در زمره بافت هاي فرسوده كشور محسوب مي گردد. هدف از اين تحقيق شناخت و بررسي شاخص هاي اثر گذار بر ارتقاء پايداري بافت هاي فرسوده شهري است كه با استفاده از پرسشنامه و تكميل آنها توسط كارشناسان مربوطه و تحليل داده ها به وسيله نرم افزار Expert choice به اين نتيجه دست يافتيم كه شاخص اجتماعي _ فرهنگي با ضريب 0.358 در مرتبه اول، شاخص كالبدي با ضريب 0.333 در مرتبه ي دوم و شاخص زيست محيطي با ضريب 0.309در مرتبه ي سوم، در پايداري محلات مسكوني بافت سنگ سياه شيراز تأثير بسزايي دارند.