ارزيابي مولفه‌هاي موثر در قلمرو و بوم‌پايي و تاثير آن در پيشگيري از جرم در طراحي‌شهري (نمونه موردي: خيابان اصلي رجايي‌شهر كرج)

امروزه اولويت موكد در حوزه طراحي شهري، توجه به مقوله پيشگيري از جرم از طريق طراحي محيطي و اجرايي نمودن آن در معماري و طراحي شهري است. فضاي شهري با اين رويكرد، سبب بهبود كيفيت شهري، افزايش رضايت‌مندي و بهبود سطح رفاه جامعه مي‌شود. جامعه‌اي كه بستر شكل‌گيري هويت، فرهنگ و رفتار افراد است. در اين حوزه، توجه به عوامل فردي (حفظ حريم شخصي، فضاي شخصي) به درك ريشه‌اي يك اتفاق و فهم دقيق آن در سطوح مختلف، منجر مي‌شود. لذا، اين مقاله با توجه به گسترش جرايم، موضوع پيشگيري از جرم با رويكرد ارزيابي مولفه‌هاي قلمروگرايي-بوم‌پايي در طراحي محيط شهري را بررسي مي‌نمايد. روش پژوهش توصيفي-تحليلي، به وسيله ابزار مطالعات كتابخانه‌اي، مشاهده‌ ميداني و پرسشنامه انجام شده است. روش تحليل مبتني بر تصاوير، آزمون رگرسيون چند متغيره و فن افتراق معنايي و خروجي نرم‌افزار «اس پي اس اس » مي‌باشد. نتايج نشان مي‌دهد، توجه ويژه به شاخص‌هاي به دست آمده از تحقيق، در بعد قلمروگرايي-بومپايي: فاصله، نظارت، ازدحام، خلوت، تاريكي، روشنايي و در بعد طراحي محيطي پيشگيرانه از جرم : كنترل، نگهداري، طراحي، مراقبت، ازدحام، باعث كاهش جرايم از طريق طراحي براي استفاده‌كنندگان در فضاهاي شهري و نتيجتا، شهر امن خواهد شد.