اثربخشي طرحواره درماني بر آينده تاريك و اميد به زندگي در دختران مجرد با والدين مطلقه

هدف از انجام اين پژوهش بررسي اثربخشي طرحواره درماني بر آينده تاريك و اميد به زندگي در دختران مجرد با والدين مطلقه بود. اﻳﻦ پژوهش از ﻧﻮع نيمه آزمايشي و با طرح پيش‌آزمون-ﭘﺲآزﻣﻮن و گروه كنترل بود. جامعه آماري كليه دختران مجرد با والدين مطلقه در سال 1401 بودند. ابتدا به روش نمونه گيري در دسترس 30 نفر انتخاب و سپس به شيوه تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند(15 نفر آزمايش و 15 نفر كنترل). گروه آزمايش تحت 10 جلسه 90 دقيقه‏اي طرحواره درماني اقتباس از يانگ و همكاران(2003) قرار گرفت. در اين مدت گروه كنترل در ليست انتظار باقي ماندند. از مقياس آينده تاريك(DFS) زالسكي و همكاران(2019) و مقياس اميد به زندگي(ADHS) اشنايدر و همكاران(1991) به منظور گردآوري اطلاعات استفاده شد. تجزيه ‌و تحليل اطلاعات به‌دست‌آمده از اجراي پرسشنامه ها از طريق نرم افزار SPSS نسخه 24 در دو بخش توصيفي(ميانگين و انحراف معيار) و استنباطي(تحليل كوواريانس چندمتغيره) انجام پذيرفت. نتايج بيانگر اين بود كه طرحواره درماني توانسته است آينده تاريك و اميد به زندگي در دختران مجرد با والدين مطلقه به‌طور معناداري بهبود بخشد(05/0 P). مي توان نتيجه گيري كرد كه طرحواره درماني مي تواند به عنوان مداخله اي مؤثر براي آينده تاريك و اميد به زندگي در دختران مجرد با والدين مطلقه مورد استفاده قرار گيرند.